Piosenki na "po wszystkim"

To nie będą smutne piosenki, raczej złośliwe. Sprawdzają się niemal w każdej sytuacji damsko-męskiej lub męsko-damskiej, kiedy smutek, który trudno ubrać w słowa już sobie pójdzie lub zanim jeszcze przyjdzie. Kiedy w środku już/ jeszcze nie jest zimno, a w zasadzie to wrze; kiedy już można jeść i spać. Kiedy powoli dotyka się już gruntu, ale do nieba jeszcze daleko; kiedy wraca rozsądne myślenie i kiedy już chce się walczyć, ale bardziej o siebie samą/ samego niż o nierealnych "nas". Wara ode mnie, co to ma znaczyć?! Nie, tak nie będzie, nie pozwolę sobie kastrować duszy. Głowa do góry i do roboty. Te piosenki dają mocne oparcie.

* "Shame" PJ Harvey (bo I'd jump for you into the fire/ I'd jump for you into the flame/ Tried to go forward with my life/ I just feel shame, shame, shame) - album "Uh Huh Her", 2004 r.

* "Conceiving You" Riverside (Or maybe I'm destined to be alone? - wszyscy tak myślą...) - album "Second Life Syndrome", 2005 r.

* "Faithfullness" Skin (Common sense can slap me in the face/And yet I calm discent/ Embarrassed by yor obvious indifference) - album "Fleshwounds", 2003 r.

* "Zero (Odkochaj nas)" Renata Przemyk (Jak kruk przez dziurę gapisz się/ Wciąż za daleko do mnie jest) - album "Andergrant", 1996 r.

* "Do You Love Me?" Nick Cave & The Bad Seeds (Do you love me/ Like I love you?) - album "Let Love In", 1994 r.

* "You Learn About" The Gathering - album "Souvenirs", 2003 r.

* "Wire to Wire" Razorlight (You've been looking for someone to beleieve in/ To love you, until your eyes run dry) - album "Slipway Fires", 2008 r.

* "Hedonism (Just Because You Feel Good)" Skunk Anansie (I wonder if you think of me at all/ Do you still play the same moves now) - album "Stoosh",1996 r.

* "Dangerous" Depeche Mode - strona B singla "Personal Jesus", 1990 r. Piosenka o dziwnej, chorobliwej miłości.

Miłego słuchania, oby jak najrzadziej.

Mało zdolna szansonistka

Wcale nieprawda - Renata Przemyk potrafi dużo, a nawet jeszcze więcej. Od dwudziestu lat na scenie. Wczoraj wystąpiła na scenie letniej przy ulicy ks. Brzóski w ramach obchodów święta Wrocławia. Koncert plenerowy, scena i artystka na wyciągnięcie ręki. Koncert darmowy, a więc w dużej mierze stawiła się publiczność okoliczno-przypadkowa. Trawka, gofry, kocyki, kilka ławek, czyli piknik. W dodatku koncert słabo wypromowany - w centrum Wrocławia widziałam może dwa plakaty, na których nie było nawet słowa o tym, że koncert jest darmowy. A to, niestety, często jest kartą przetargową i rozstrzyga pytanie "iść albo nie iść?" (na swoje usprawiedliwienie dodam, że na koncert regularny i biletowany też się wybieraliśmy, tylko zabrakło już dla nas biletów).

Przed koncertem głównej gwiazdy Janek Samołyk Band, prosto z Wrocławia. W kameralnym, trzyosobowym składzie (gitara, klawisze i skrzypce) zaprezentowali kilka melodramatic songs (takie określenie figuruje na stronie Myspace zespołu). Zagrają w Jarocinie, tak? Życzę sukcesu. Moim zdaniem maja duże szanse na zaistnienie w świadomości szerokiej publiczności.

Przemyk w obowiązkowej czerni i w glanach (taką miałam nadzieję, że ta metamorfoza dla majowego "Twojego Stylu" to taka jednorazowa przygoda) zaczęła od piosenek z najnowszej płyty, "Odjazd". Były więc "Zamalowana twarz", "Ile kosztuje miłość", "Póki świeci słońce", "To, że jesteś" i utwór tytułowy. Potem się rozpadało - deszcz dokonał naturalnej selekcji: ci z przypadku szybko sobie poszli. Zostali ci, którzy przyszli posłuchać wspaniałej muzyki. P. biegał z aparatem i robił zdjęcia - dwa z nich ilustrują post. Po kilkunastu minutach po deszczu nie było już śladu.

A Renata Przemyk i jej zespół dali z siebie wszystko. To świadczy, moim zdaniem, o ich klasie. Mogli zaśpiewać parę hitów na "odwal się" i po pół godzinie zejść ze sceny. Na szczęście tak się nie stało.

Po promocji nowej płyty nadszedł czas na kilka starszych utworów. Same przeboje: "Ten taniec", "Aż po grób", "Blizna", "Drzewo", "Zero (Odkochaj nas)" (mój ulubiony!), "Zona", "Nie mam żalu". Na koniec wspólnie odśpiewana "Kochana" i na bis "Babę zesłał Bóg". Pięknie. Ten koncert pokazał, że nie zawsze do zaliczenia występu jako bardzo dobrego/ świetnego/ genialnego nie potrzeba całego teatru: świateł w kilkunastu kolorach, telebimów z wizualizacjami, nastrojowej ciemności. Wystarczy muzyka.

P.S. Również wczoraj mistrzostwo NBA zdobyli Los Angeles Lakers. Przed jednym z meczy pomiędzy Lakersami a Boston Celtics "Star-Spangled Banner", hymn USA, zaśpiewała Christina Aguilera. Też ma kobieta kawał głosu i nieco pomysłów na siebie, ale brawurowe wykonanie a la Edyta Górniak przed meczami piłkarskimi w Korei i Japonii daleko jej nie zaprowadzi...